யானை வரும் பின்னே!! மணியோசை வரும் முன்னே!
லட்சுமியின் கண்கள் நம்மை நன்றாக உற்று நோக்கும். சில சில கண் சிமிட்டல்கள் அவ்வப்போது தரும். பிளிறும் ஓசையும் ஆசையாய் கொஞ்சி பேசுவது போல தான் இருக்கும். காதுகள் படபடக்கும் பட்டாம்பூச்சி போல தான்.. ஆனால் அது மயிலிறகு விசிறி போல் மெதுவாக போய் மெதுவாக வரும். அதன் உருவம் மற்ற ஊர் யானைகள் போல் இல்லாமல் உயரம் குறைவு. அதனால் தான் என்னவோ யாருக்கும் அவ்வளவு எளிதில் அவளை பார்த்தால் பயம் வருவதில்லை. மாறாக அன்பும் புத்துணர்வும் பெருகி வரும் அவளை பார்த்தாலே. நடையை பற்றி சொல்ல வேண்டுமெனில் அவள் கால்கள் நடக்கும் நடையில் தான் அந்த கழுத்து ஆடி அந்த மணியின் ஓசை வரும் கேட்கவே ஒரு இளையராஜா இசைதான்.
நான் அந்த தெருவை விட்டு வேறு இடத்திற்கு மாறி சென்றாலும் மனமும் என் வண்டியும் அதன் இருப்பிடம் இருக்கும் தெரு வழியே தான் செல்லும். எவ்வளவு வேகமாக சென்றாலும் அதன் இருப்பிடம் கடந்து செல்லும் போது வண்டியை மெதுவாக செலுத்தி என் பார்வை அதன் கதவுகள் இடுக்கு வழியே லட்சுமி இருக்கிறதா இல்லை கோவிலுக்கு சென்று விட்டதா என்று பார்த்து விட்டு தான் செல்லும். அதன் இருப்பிடத்தில் மிக பெரிய பச்சை இரும்பு கதவு நடுவே பார்வையாளர்கள் பார்ப்பதற்கு இடுக்கு வழி இருக்கும். நிறைய நாள் ஒரு பேனர் போட்டு அந்த ஓட்டையையும் மூடி விடுவர் அவள் உணவு உண்ணவோ குளிக்கவோ இருக்கலாம்,
அன்றைய தினம்..
மணி 6:40. நடைபயிற்சி முடித்து வழக்கம் போல பால் வாங்க சென்ற போது பால்கார அம்மா தான் கூறினார் லட்சுமி கீழே விழுந்து விட்டது பால் வாங்க வந்தவர்கள் சொன்னார்கள் என்று. நான் எனக்கு தெரியவில்லை சொல்லி விட்டு மனம் அது தங்கி இருக்கும் தெருவிற்கு செல்ல தூண்டியது. அங்கே சென்ற எனக்கு வந்த செய்தி லட்சுமி இறந்து விட்டது என்று. சிறு வயதில் இருந்து எனக்கு மட்டும் அல்ல ஊருக்கே தெரியும் அது எந்த பாதையில் செல்லும் என்று. அடுத்த தெருவிற்கு நுழைந்தவுடன் 20 பேர் கூட்டம் தெரிந்தது மனம் படபடக்க ஆரம்பித்து விட்டது. அருகே சென்று வண்டியை நிறுத்தி ஓடினேன் லட்சுமியின் உடல் தெருவின் நடுவே இருக்க பலர் அதன் மார்பை அழுத்தி பார்த்து கொண்டிருந்தனர். பாகன் அழுகிறார்.. நான் அழுகிறேன்.. அருகில் இருப்பவர் அழுகிறார்.. வருபவர் எல்லாம் அழுகிறார்கள்... எங்கள் செல்ல லட்சுமி இறந்து விட்டது அது வலம் வரும் தெருவில் விழுந்து இறந்து விட்டது. தெய்வமே இப்படி போயிட்டியே என்ற வார்த்தை என்னை மீறி அதன் கால்களை தொடும் போது உதிர்த்தது. அதன் பின் பிள்ளைகளும் மனைவியும் அழைத்து வந்து பார்ப்பதற்க்குள் 20 100 200 என்று கூட்டம் கூடி கொண்டே சென்றது. பாகனின் கைகள் பிடித்து அழுது விட்டு வந்தேன். அன்று புதுவையே சோகம் முகம் பூண்டது.யானையின் இறுதி ஊர்வலமும் சிவ முழக்கம் போட்டு அகால மரணம் அடைந்த லட்சுமியின் உடலை அகண்ட நிலத்தில் புதைத்தார்கள்.
அவள் போய் நாட்கள் கடந்தாலும் இன்றும் நான் அவள் நினைவாக எழுதுகிறேன்
உயிரே இல்லை உடல் மட்டும் புதையிடத்தில்
உன்னை தடவி பார்த்தவர்கள் எல்லாம்
அன்று தழுவி பார்த்து அழுதார்கள்
விட்டு போன இடம் கூட பூக்கள் பூக்கும் இடமாக மாறி போக
மறந்து மட்டும் செல்லாமல்
என்றும் உன் நினைவாக அழுதும் அலைந்தும் திரிகிறோம்
மீண்டும் ஒரு யானை வேண்டும்! அது நீயே பிறந்து வரவேண்டும்!
வருடங்கள் ஆனாலும் பரவாயில்லை!
உன்னை காண காத்திருப்போம் அந்த மணக்குள விநாயகர் சாட்சியாக!
இன்றும்
லட்சுமி இறந்த இடத்தையும் வாழ்ந்த இடத்தையும் வெற்றிடமாக இருந்தாலும் அதை கனத்த இதயத்துடன் கடந்து தினமும் நோக்கம் இருந்தாலும் நோக்கம் இல்லை என்றாலும் செல்கிறேன் அதே இடுக்கு வழியே நீ தெரிவாயா என்று பார்த்து விட்டு. நான் மட்டும் அல்ல என்னை போல பலர்.
Yours,
Rasal
Rasal
